امسال، پارسال... و سال دیگر

در اون روزها آینده در ظاهر مبهم و غیر قابل پیش بینی می نمود، هزاران هزار سناریو برای سال بعد ( اینجا که الان هستم ) قابل تصور بود. اما من تنها به یک سناریو باور داشتم!

اگر از جزییات ماجرا بگذریم، ایمان رو یکی از محکم ترین دلایل رسیدن به اونچه که می خواستم می دونم.

حتی زمانی که موهای سرم رو تراشیدم و به خدمت سربازی رفتم با تمام وجود بر این باور بودم که این تراشیدن مو یک بار برای همیشست و قبل از اینکه موهام اونقدری بلند شه که مجبورم کنن کوتاهشون کنم خدمت سربازی رو پشت سر می ذارم.

همین اتفاق هم افتاد و در یک ماه بعد...

خدا را شاکرم که لطفش همیشه پناهم بوده.

اما امسال و درست همین موقعهای سال هم ماجراهایی دارم...

و مطمعنا اگر عمری باشه سال بعد هم همینطور خواهد بود. انسان تو زندگیش از مرحله ای به مرحله بعد و از اتفاقاتی به اتفاق بعد در حرکته. مهم داشتن ایمان قوی و برداشتن قدمهای استواره.

از اینکه اوضاعت مساعد نیست گله مند نباش، از این گله کن که برای بهتر کردن زندگیت تلاشی نمی کنی.