الم شنگه

شهرگه مینی ا دلتنگی دیه تنگه برم

وختی مینم نیسی ا دروچگه سر بکشی

گل و باغ و آسمانش همه بی رنگه برم

ا دوریت وخته دلم مثل ملوچ پر درآره

چه میتانم آسمان دور و زمین سنگه برم

یادمه چشای سیات با تاریکی میجنگیدن

دیه با تاریکه شو حالا کی میجنگه برم

نیدمت وخت خداحافظی شده کوره ی دلم

واله کوری چشمه بی تو زنه ی ننگه برم

هم صدای پات میشه یی دف بپیچه تو کوچه مان؟

نمیدانی خو صدای پات چه خوش آهنگه برم

اذان تنگ غروب تا میشه هاوار مکنم

ای خدا حالا اونم مثل مه دلتنگه برم؟!

(استاد محمد رضا فتاحی)