گاه میرویم

گاه میرویم...

گاه می رویم تا برسیم . کجایش را نمیدانیم.
فقط میرویم تا برسیم، بی خبر از آن که همیشه رفتن، راه رسیدن نیست

گاه برای رسیدن باید نرفت . باید ایستاد و نگریست ، باید دید
شاید رسیده ای و ادامه دادن فقط دورت می کند

لازمست گاهی از خود بیرون آمده و از فاصله ای دورتر به خودت بنگری و از خود بپرسی که سالها سپری شد تا آن شوم که اکنون هستم ...آیا ارزشش را داشت؟

سپس کم کم یاد میگیری

که حتی نور خورشید هم میسوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری

باید باغ خودت را پرورش دهی بی آنکه منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد

یاد میگیری که میتوانی تحمل کنی .. که محکم باشی پای هر خداحافظی

و یاد می گیری که خیـــــلی می ارزی

زیرا گاهی پروانه ها هم به اشتباه عاشق میشوند و به جای شمع ، گرد چراغ های بی احساس خیابان می میرند ..

خوزه لوئیس بورخس