نما در معماری

در سالهاي اخير، با تاكيد بيشتر بر اهميت فضاهاي عمومي و ارزش زندگي شهري، نما اهميت دوبارهاي يافته است. نما، عنصري است كه درون ساختمان را از بيرون و فضای خصوصی را از فضاي عمومي جدا ميكند و نشاندهنده موقعيت فرهنگي سازندگان ساختمان، ميزان نظم طرح ساختمان، امكانات، ذوق تزيين و خانهآرايی طراح و مالك به شمار ميرود.
نماهای پشت و جلوي ساختمان از يكسو دارای نمود اجتماعی و از سوی ديگر نمود مشخص ساكنان خود هستند، بنابراين نماي هر ساختمان بايد هم با فضای عمومی همبستگی داشته باشد و هم بتواند حجم داخلی ساختمان را بيان كند.
اگر به نمای ساختمان واحدی، بدون در نظر گرفتن نمای ديگر ساختمانها فكر شود، همگونی نمای شهری در كليت از بين ميرود؛ بنابراين در صورتی میتوان تناقض بين جنبه شهری و بيان فردی نما را از بين برد كه ساختمان جزيی از شهر در نظر گرفته شود و ارتباطات آن با محيط اطراف چند جانبه باشد.
نماي رو به كوچه و خيابان، بايد تابع عوامل همبستگی بين نماهاي اطراف باشد. اما در عين حال بر اساس تركيبي از اجزاء مختلف بر حسب عملكرد، ابعاد و مصالحشان شخصيت خاص خود را دارد.