همه چیز در ید قدرت اوست.

بقول آقای قرائتی این دنیا مثل ماشین تعلیم رانندگی می ماند ما فکر می کنیم که پشت فرمانیم و گاز و کلاچ و ترمز دست ماست غافل از اینکه یک ترمز و کلاچ هم زیر پای اوستا است

و خیلی هم ماشین تحت کنترل ما نیست و هر زمان اوستا بخواهد ماشین را متوقف می کند.

خلاصه تا دستمان نیاید این دنیا صاحب دارد سر کاریم که سرکاریم

آنروز که یقین کنیم این دنیا صاحب دارد و همه چیز در مقدرات مشخص است به آرامش خواهیم رسید و نگرانی هایمان تمام می شود.

آنروز که یقین کنیم خدایی هست دیگر نه رنج دنیا ما را از پای در خواهد آورد و نه لذت های دنیا کیف ما را کوک خواهد کرد

چون می دانیم آخرش با چه چیز تمام می شود.

آن روز پایمان را از روی گاز و کلاچ بر خواهیم داشت و خودمان را به اوستا می سپاریم

می شود همان آسیاب بچرخ می چرخم

و حیف و حیف و حیف

که خیلی دیر دو ریالی مان می افتد

و وقتی می افتد صدایش را نمی شنویم