چرا هیچ کس آمدن بزرگترین شهابسنگ قرن را ندید؟ آیا نمیشد آن را قبل از رسیدن به زمین نابود کرد؟

سیارکها اغلب اجرامی کوچک و تیرهاند. به همین دلیل حتی اگر ما بتوانیم آنها را تشخیص دهیم، این کار تنها زمانی امکانپذیر است که آنان تقریبا به بالای سر ما رسیدهاند و آن هنگام برای انجام هر کاری خیلی دیر است.

شهابسنگی که روز جمعه در روسیه منفجر شد، بزرگترین جرمی است که طی بیش از 100 سال گذشته با زمین برخورد کرده است. همین مساله باعث شده است تا سوال بزرگی در ذهن خیلی از مردم عادی شکل بگیرد: «چرا هیچ کس از قبل متوجه این شهابسنگ نشد؟» پاسخ دقیق این مساله این است که عدم شناسایی این جرم کاملا طبیعی است و اگر تشخیص داده میشد، بسیار شگفتانگیز بود.

اگر تلسکوپ صحیحی به طور اتفاقی به مکان صحیح در آسمان خیره شده بود، شاید میشد شهابسنگی را که با کج کردن راهش بر فراز روسیه با جو زمین برخورد کرد، شناسایی کرد. مشابه چنین اتفاقی قبلا یک بار رخ داده است. اما احتمال بسیار بسیار اندکی وجود دارد که بتوان این جرم را به موقع شناسایی کرد و آنقدر زمان کافی در اختیر داشته باشیم که بتوانیم برای اعلام خطر اقدام کنیم؛ حداقل با سیستمهای هشدار فعلی که در سیاره زمین وجود دارد نمیشود این کار را انجام داد.

دانشمندان بینالمللی میگویند که این مساله با موضوع سیارک 2012DA14 که جمعه شب از کنار زمین عبور کرد هیچ ارتباطی ندارد. اگرچه آن سیارک طی یک برنامه نقشهبرداری آسمانی با استفاده از تلسکوپهای زمینی کشف شده بود، اما پهنای آن حدودا برابر نصف زمین فوتبال بود؛ ابعادی که به مراتب بزرگتر و عظیمتر از اندازه شهابهاست.

به گفته لوریه لشین، استاد ارشد انستیتو فناوری رنسلر و رئیس سابق مرکز مطالعات شهابسنگی در دانشگاه ایالتی آریزونا، یافتن سیارک 2012 DA14 به اندازه کافی دشوار بود؛ اما شانس پیدا کردن چیزی به اندازه شهابسنگی که صبح جمعه با زمین برخورد کرد تقریبا صفر است. وی میگوید: «این صخرهها عموما تیره هستند. اغلب شهابسنگها تنها چند درصد از نوری را که به آنها می تابد بازتاب میکنند. بیشتر آنها از مواد کربنداری مانند زغالسنگ ساخته شدهاند، در نتیجه اساسا بسیار سیاه هستند.»