غزل 47

از طاق دل فتاده هوا و هوس مرا

اکنون چه گل بچشم تمنا چه خس مرا

با این تجرد ار بمثل مست بیندم

کو جیب و آستین که بگیرد عسس مرا

محمل برقص آورم ار نیست باورت

بر پای ناقه بند بجای جرس مرا

مقراض شعله آفت پرواز من بس است

پروانه ام چه داد و ستد با قفس مرا

لطفی است با وجود عدم را وگرنه من

آن جنس نیستم که دهد کس به کس مرا

عاجز نیم چنانکه غم ار میهمان شود

بر یک دو لخت دل نبود دسترس مرا

در دامن نفس زده ام چون نسیم دست

شاید بگلشن تو رساند نفس مرا

چون پشه ام ز بسکه سبکروح گشته ام

بیم است بر هوا برباید مگس مرا

آن جنس کاسدم که بهر کس دهی بمفت

قیمت بسر نهاده دهد باز پس مرا

انگشتم آشنا نشود جز بحرف عشق

طفل محبتم الف سینه بس مرا

طالب سگ قلادة مهر و محبتم

یعنی چه احتیاج بطوق و مرس مرا