ساختمانها را به چهار دسته تقسيم كنيم:

1. ساختمانهاي حياتي كه به دليل نوع كاربري و استفاده اي كه دارند امكان انتقال تجهيزات را نداشته و از طرفي بايد عملكرد خود را بعد از زلزله نيز حفظ كنند، مانند مراكز درماني، ايستگاه هاي مخابراتي و تلويزيوني، مراكز امنيتي، پالايشگاه ها و.....
2. ساختمانهايي كه در حال حاضر شرايط خاصي ندارند اما بعد از زلزله به عنوان مراكز خدماتي و كمك رساني مورد نياز مي باشند و لازم است حتما سرپا باشند مانند برخي سوله ها، مساجد، مدارس، مراكز مديريت كلان، مراكز مديريت بحران و.....
3. ساختمانهايي كه قبل و بعد از زلزله اهميت خاصي ندارند ولي در صورت آسيب تلفات جاني زيادي در پي خواهد داشت، مانند مراكز عمومي، استاديوم، برج ها و.....
4. ساختمانهاي معمولي كه هيچ كدام از موارد فوق را شامل نمي شود، مانند منازل مسكوني، ساختمانهاي اداري و تجاري معمولي و... اهميت و نياز مقاوم سازي از ديدگاه كلان به ترتيب از شماره يك آغاز و تا شماره چهار كاهش پيدا مي كند .مقاوم سازي دسته يك و دو كاملا به عهده و وظيفه دولت مي باشد .دسته سوم بين دولت و كارفرمايان خصوصي(مردم) مشترك بوده و دسته چهارم كاملا به عهده مردم مي باشد.
نكته مهم در اينجاست كه در مقاوم سازي دسته يك و دو تقريبا تاثير مستقيم در كاهش تلفات زلزله نداشته و تنها مقاوم سازي دسته سه و چهار است كه در كاهش مستقيم تلفات زلزله نقش دارند .اما بديهي است كه هزينه و زمان لازم براي مقاوم سازي دسته سه و چهار به قدري زياد است كه عملا اين امر را غير ممكن ساخته و به همين دليل است كه توجه دولت به دسته يك و دو و در موارد كمي به دسته سوم معطوف شده است. در نتيجه به اينجا مي رسيم كه در حال حاضر كه دولت دست به كار مقاوم سازي شده است بايد توجه خود را معطوف به ساختمان هايي بكند كه يا در دسته يك هستند و يا در دسته دو، و مقاوم سازي ساختمان ها و مراكز شخصي به عهده خود افراد است و دولت صرفاً مي تواند تسهيلات و قوانين لازم را در اختيار قرار دهد.