موقعيت قرارگيري سازه در آب دريا

بر حسب موقعيت قرارگيري سازه در آب دريا، ميتوان روشهاي تخريب بتن را به سه صورت زير دسته بندي كرد:
الف) بتنهايي كه بالاتر از خط جزر و مد قرار گرفته و در معرض آب نيستند. اما اين بتنها در معرض جريان هوايي هستند كه نمكهاي دريا در آن وجود دارد. حملههايي كه روي اين قسمت بتن رخ ميدهد، ممكن است به خوردگي آرماتور بتن منجر گردد.
ب) بتنهاي قرار گرفته در ناحيه جزر و مد، ميتواند تحت تأثير تر و خشك شدن متناوب، خوردگي آرماتور، واكنشهاي شيميايي كه باعث از بين رفتن محصولات هيدراتاسيون ميشوند و فرسايش ناشي از برخورد امواج و ماسه قرار گيرند.
ج) در ناحيه پاششي آب دريا عواملي متعددي همچون تر و خشك شدن متوالي، غلظت بالاي اكسيژن و ضربات موج آب دريا باعث خوردگي شديد ميلگردها و خرابي بتن مسلح ميگردد.
د) قسمتي از سازه بتني كه زير خط جزر و مد قرار دارد، براي انجام واكنشهاي شيميايي آمادگي كامل دارد ولي نسبت به خوردگي فولاد كمتر آسيب مي بيند