نکته مهم:

سخنرانش از اساتید قدیمی بود....کسی که سالها زودتر آمده...

می گفت: هر چه باهوش تر باشی..دورترها را می بینی و روی دوردست ترها سرمایه گذاری می کنی...

کم باهوش باشی همه چیز را فدای لذت اکنون می کنی...بیشتر باهوش باشی...لذت چندسال دیگر ... و خیلی باهوش باشی ...همه چیز را بر در نظر گرفتن عاقبت نهایی ورق خواهی زد...همه چیز پول نیست...

دنیایی هست که ابدی است....

بماند! نمی خواست حتما بگوید که همه مثل هم فکر کنیم...می خواست بگوید دوردست ها را فراموش نکن...هرجا که هستی...به هر دینی...به هر اعتقادی... انسان باش و شریف...همه جنبه ها باید رشد کند نه فقط مادیات! رشد معنوی هم در کنار رشد مادی ضروری است..

و حرف دلنشین دیگرش این بود که به هر چه عادت کنی همان جور جلو می روی...به تنبلی عادت نکن!

یاداوری این حرف ها گاهی لازم است...