بارگذاري در تونل

در حالت كلي، در توده هاي سنگي موجود در اعماق زمين، تنش هايي موسوم به تنش هاي درجا اثر مي كنند. عامل اصلي تنش هاي درجا، وزن طبقات و فعاليتهاي تكتونيكي منطقه مي باشد. سپس از اجراي تونل (يا هر سازه زيرزميني) وضعيت تنشهاي درجا به هم ميخورد. و وضعيت تنش در اطراف حفره، آرايش جديدي پيدا مي كند كه با وظعيت اوليه آن متفاوت است. كه اين تنش ها که حاصل حفر تونل مي باشند به تنش هاي القايي معروف مي باشند. آگاهي از وضعيت تنش هاي درجا و القايي، از جمله ضرورتهاي اصلي طراحي تونل و ساير سازه هاي زيرزميني است. زيرا در بسياري از موارد، ممكن است اندازه تنش هاي القائي از حد مقاومت سنگ تجاوز كند و در صورت عدم اعمال تمهيدات ، خرابي سازه را در پي خواهد داشت. علاوه بر شكل و ابعاد تونل، شيوه و سرعت حفر تونل و همچنين مرحله بندي حفر اجزاي مختلف مقطع نيز در آرايش تنش هاي القايي موثراند. و سيستم حفاري بايد بگونه اي طراحي شود كه كمترين ناپايداري را در پي داشته باشد.
با توجه به رفتار خزشي سنگ ها در عمق سازه و در مجاورت با تونل، بارگذاري در روي لاينينگ را مي توان به دو بخش اساسي تقسيم كرد:
- تنش هاي ناشي از حذف المانهاي سنگ يا خاك درون تونل، كه اين تنش ها را مي توان در كوتاه مدت و بعد از حفاري مقطع كامل تونل در نظر گرفت.
- تنش هاي ناشي از رفتار خزشي در طولاني مدت و همچنين بارگذاري هاي ناشي از زلزله.
لاينينگ تونل بايد قابليت تحمل هر دو بخش بارگذاري را داشته و پايداري سازه تونل را در طولاني مدت تضمين نمايد