بارگذاری در تونل

در حالت كلی، در توده های سنگی موجود در اعماق زمین، تنش هایی موسوم به تنش های درجا اثر می كنند. عامل اصلی تنش های درجا، وزن طبقات و فعالیتهای تكتونیكی منطقه می باشد. سپس از اجرای تونل (یا هر سازه زیرزمینی) وضعیت تنشهای درجا به هم میخورد. و وضعیت تنش در اطراف حفره، آرایش جدیدی پیدا می كند كه با وظعیت اولیه آن متفاوت است. كه این تنش ها که حاصل حفر تونل می باشند به تنش های القایی معروف می باشند. آگاهی از وضعیت تنش های درجا و القایی، از جمله ضرورتهای اصلی طراحی تونل و سایر سازه های زیرزمینی است. زیرا در بسیاری از موارد، ممكن است اندازه تنش های القائی از حد مقاومت سنگ تجاوز كند و در صورت عدم اعمال تمهیدات ، خرابی سازه را در پی خواهد داشت. علاوه بر شكل و ابعاد تونل، شیوه و سرعت حفر تونل و همچنین مرحله بندی حفر اجزای مختلف مقطع نیز در آرایش تنش های القایی موثراند. و سیستم حفاری باید بگونه ای طراحی شود كه كمترین ناپایداری را در پی داشته باشد.
با توجه به رفتار خزشی سنگ ها در عمق سازه و در مجاورت با تونل، بارگذاری در روی لاینینگ را می توان به دو بخش اساسی تقسیم كرد:
- تنش های ناشی از حذف المانهای سنگ یا خاك درون تونل، كه این تنش ها را می توان در كوتاه مدت و بعد از حفاری مقطع كامل تونل در نظر گرفت.
- تنش های ناشی از رفتار خزشی توده سنگ در طولانی مدت و همچنین بارگذاری های ناشی از زلزله.
لاینینگ تونل باید قابلیت تحمل هر دو بخش بارگذاری را داشته و را در طولانی مدت تضمین نماید.