مركزيت در معماری

ويژگي موازي با مسأله درون گرايي،مركزيت در فضاي معماري است. سير تحول عناصر پراكنده(كثرت ها)به وحدت مركزي در اغلب فضاهاي معماري دنياي اسلام به چشم مي خورد. حياط خانه ها،مساجد،مدرسه ها و كاروانسراها هسته هاي تشكيل دهنده اين تفكر و رساندن عناصر عملكردي يا جزئيات.ميانه و دور به مركز جمع كننده تنوع ها و گونا گوني ها مي باشند. اين فضاي دروني مركزي كه گاه ميتواند چيزي غير از حياط مركزي باشد تنظيم كننده تمام فعاليت ها بوده و اصل و مركز فضا را در قسمتي قائل است كه نقطه عطف و عروجي استثنايي در آن رخ مي دهد.