انعكاس در معماری

انعكاس در معماری

در اغلب فضاهاي معماري ايران منظره كلي حاصل از شكل گيري عناصر كالبدي،به وجودآورنده كليتي بصري است كه اجزاي آن در قالب محوربندي هاي حساب شده و منظم،چارچوبي را تشكيل مي دهند كه درآن موضوع شكل و تصوير به كمال مي رسد. اجزاء تركيبي در محورهاي افقي و عمودي همواره رشد صعودي داشته و به منظور دستيابي به مركزيت ديد(تصوير)خط حركت عمودي در فضاهاي باز به طرف آسمان ونور تنظيم مي شود كه پيوند معماري،نور،آسمان و انعكاس را به عنوان نتيجه بصري به دست مي دهد. بهترين نمونه هاي اين شكل گيري منظم از طريق انعكاس را مي توان در آينه هاي مابعدالطبيعي مساجد چهار ايواني ايراني دانست.

انسان در گردش محوري خود به طرف جهات مختلف اين كليت فضايي منسجم را حس مي كند كه گوياي نظام فكري منظمي است كه در آن ،مركزيت فضا و زمين در مركزيت(توحيد)آشتي دهنده عوامل اتصال زمين و آسمان است.
در مركز مساجد چهار ايواني،سطح آب از لحاظ بصري به عنوان آينه انعكاس دهنده،نه فقط بدنه هاي اطراف را معرفي مي كند،بلكه به علت موقعيت استثنايي خود (مركز) تمثيل داستان آسماني منعكس در تلألؤهاي آب به عنوان تصاوير برگردان حاضر ولي غيرمادي از زندگي انسان ها در ميل به حقيقتي بالاتر و جاويدان است.