شفافيت و تداوم در معماری

شفافيت و تداوم در معماری

نقطه مقابل مفهوم فضاي بسته و تمام شده ،مفهوم شفافيت و تداوم قرار دارد،در چنين فضايي،مسير حركت انسان و يا نگاه او در تداومي پيوسته صورت مي گيرد،به طوري كه گشايش هاي فضايي در خطوط افقي و عمودي موجب شفافيت(transparency)درلابه لاي ديوارها و ستون ها مي گردد كه دورنما و منظر نهايي در افقي لايتناهي و مستهيل،مجدداً جان و جلوه تازه به خود مي گيرد.
به مفهوم سلسله مراتب(hierarchy)مفهوم تداوم(continuity) براي تشريح مفهوم اصل معماري ايران تلقي صحيحي محسوب مي شود.
تداوم به كوچكي و بزرگي فضا ارتباطي ندارد و انسان پيوندي است كه با زنجيره ادراكي و با بهره گيري از حساسيتي فطري ،مجموعه اي پيچيده را مورد توجه قرار داده و سپس عناصر گوناگون پراكنده آن را در حوزه نهايي دريافت هاي خويش جمع آورده و نهايتاً درك فضايي و پيام مستتر آن را در مي يابد.
در لابه لاي بدنه بناهاي معماري ايران،فضا هيچ گاه با قاطعيت مشخص نمي شود وابهام تركيبات پيچيده آن به دليل غنابخشيدن به منظره اي است كه نمي توان آن را در قالب محدود و تماميت يافته تفسير كرد. اين فضا حامل پيام از پديده اي است كه پديده ديگري در درون خود دارد و حركت به سوي آن،حركتي به سوي بخش ديگر فضا است با كليت و جامعيتي گسترده.
در بيان اصل سلسله مراتب و مفهوم پرده هاي وصل دهنده (sequence)،يكي از خصوصيات معماري ايران برقراري تداوم مكاني مي باشد. پرده هاي فضايي،شروع و مقدمات آشكار ويژه اي را مشخص مي نمايد و اوج آن زماني است كه احوالات درون گرايانه به دليل پشت سر گذاشتن مسير و زمان به دريافت كاملي از يك حس باطني در اين عبور فضايي رسيده باشد.
مقدمات ،در مسير تحول فضا به فضاي عبور از مكان هاي شكل دهنده كل بنا مربوط مي شود كه فضاي مركزي جوهر و هسته اصلي آن است.اين آمادگي متأثر از حركت ،زمان ،نور و تنوع حجمي حاصل ،ايجاد مي شود.
با استفاده از هندسه كثرت گرا كه همانند طبيعت از مجموعه اي سطوح و نقاط درهم تشكيل شده است،ادامه و تداوم فضايي،پيوند خود را در ارتباط با مركز ثقل خود همچنان حفظ مي نمايد.
هندسه2و3بعدي تشكيل دهنده اين معماري،به دليل تداوم نيروهاي متكي بر محورهاي پيچيده در تقابل مكاني،نگاه و مسير را از طريق شفافيت منظر،تنظيم و تعريف مي كند.