معماري و ايده « قسمت دوم »

كار اصلي معمار : يافتن جوهره منحصر به فرد هر پروژه و پرداختن به آن است. از اين طريق ايده توليد مي شود و در كنار ساختمان كه راه حلي براي مسئله اي محدود و مشخص است ، فرهنگ معماري نيز پيش مي رود.اگر دستاورد هاي معماري را ناديده بنگاريم و به بررسي مسائل سليقه اي اكتفا كنيم ، با توجه به نسبيت سليقه ، ناچار خواهيم بود بپذيريم كه معماري راكد است و شايد هم رشد معكوس مي كند.در اكثر كشور هاي پيشرفته هر روز آثار زيبايي ساخته مي شودكه صفحات مجلات را پر مي كنند ولي در كتب جدي معماري به اين كارها اشاره اي نمي شود بر عكس گاه كارهايي كه شايد خسته كننده به نظر رسند از ساختمان هاي خيره كننده مهمتر مي شو- ند. از ميان كله آثار رنزو پيانو ، موزه منيل كه كمتر از ديگر آثار وي چشمگير است ، بيشترين توجه منتقدان را به سوي خود جلب مي كند.دز موزه منيل ، پيانو سعي كرده به جاي آغاز كردن طراحي از پيش فرضي زيبايي شناختي ، مسئله اصلي طراحي پروژه را درك كند و با ايده اي قوي به آن پاسخ دهد.ايده پروژه اغلب از طريق حذف حاصل مي شود.پاسخگويي به همه مسائل طرح به معني بي توجهي به تك تك مسائل است چرا كه چه بسا مسائل مختلف راه حل هاي متضاد ايجاب كنند.وظيفه معمار شناسايي اصلي ترين مسائل و پاسخگويي به آنها در درجه اول و پاسخگويي به بقيه مسائل بر اساس اولويت است.اصولاً پروژه اي موفق است كه هر جز آن مبتني بر ايده باشد . معماري بدون ايده يا در محيط مخفي مي شود يا به طرز فجيعي بر محيط اثر مي گذارد و آن را نابود مي سازد .اگر ايده در كار نباشد نمي توان آن را نقد كرد يا دانشي از طريق مطالعه آن بدست آورد .ايده همواره جهاني ست ولي سليقه محلي است .