تئوري اجتماعي پسامدرن

مقدمه:

بسان ديگر رويكردها به تئوري هاي اجتماعي، نويسندگان فراواني هستند كه به چشم انداز پسامدرنيسم مي نگرند. همانند ساختارگرايان، بيشتر آنان فرانسوي هستند، هر چند دانشمنداني نيز از آمريكاي شمالي در ميان آنان ديده مي شود. پسامدرنيسم گستره هاي فراواني را بخود اختصاص داده است كه شامل ادبيات، زبان شناسي، سياست، معماري و ميدان هاي هنر مانند موسيقي، هنرهاي بصري، فيلم و تئاتر، فلسفه، جامعه شناسي و حتي علم مي باشند. بدون در نظر گرفتن آنكه هر كس چگونه به منظر پسامدرنيسم نگاه مي كند، شكي نيست كه محدودة گسترده اي از بخش هاي تئوري و كاربردي علوم اجتماعي را تحت تأثير خود قرار داده است. با پسامدرنيسم موافق يا مخالف باشيم، بايد گفت كه بسياري از زواياي چشم اندازهاي آن از لحاظ جامعه شناسي مفيد بوده و انتقادهاي پسامدرنيسم از جامعة معاصر و تئوري اجتماعي نيز بايستي در تئوري اجتماعي ادغام شود.

ژاك دريدا، ميشل فوكو (1984-1926)، ژان فرانسواليوتار، ژان بوديار و پاول وريليو، از نويسندگان و تئوري دانان فرانسوي و ريچارد روتي و فردريك جيمسون از آمريكاي شمالي و نظريه پرداز سياسي كانادايي، آرتوركروكر، از مهمترين پسامدرنيست هاي جهان هستند.